NL
GB
FR
"Don't stop dreaming." - Kim Le Court-Pienaar
"Don't stop dreaming' - Kim Le Court-Pienaar
In aanloop naar de wedstrijd in Plouay zaten we samen met Kim Le Court-Pienaar. Het werd een open gesprek waarin we terugblikten op haar historische Tour de France Femmes, waar ze als eerste Afrikaanse vrouw ooit de gele trui mocht dragen en samen met het team geschiedenis schreef.
Maar Kim keek niet alleen terug. Met dezelfde passie sprak ze ook over wat er nog komt: de doelen die ze heeft gesteld voor de rest van het seizoen, een bijzonder verhaal uit de Tour, en hoe ze vooruitkijkt naar het Wereldkampioenschap in Rwanda.
Ontdek Kim’s gedachten in de Q&A hieronder.
Hoe heb je de afgelopen drie weken na de Tour de France Femmes ervaren?
“De laatste drie weken waren een echte mix van emoties. Aan de ene kant ben ik enorm dankbaar, dit is zo’n speciale periode in mijn carrière, en ik ben in korte tijd enorm gegroeid. De Tour gaf me ervaringen en herinneringen die ik voor altijd zal meedragen, en ik neem er niets van voor lief. Tegelijkertijd is het niet iets waar je zomaar een knopje voor uitzet. Het vraagt tijd om alles te verwerken, zowel op als naast de fiets. Sommige dagen waren overweldigend, maar mijn man bij me hebben door dit alles heen is echt een zegen geweest. Hij hield me met beide voeten op de grond, herinnerde me eraan om adem te halen en hielp me de schoonheid te zien van wat er nu allemaal in mijn leven gebeurt.”
Terugkijkend op de Tour, heeft het jou als persoon veranderd?
“Ik weet niet of het me als persoon veranderd heeft, maar het heeft me diep geraakt. De Tour gaf me momenten waarvan ik nooit had durven dromen dat ik ze zou beleven. Het dragen van geel, een rit winnen – dat blijft voor altijd in je. Het maakte het leven niet ineens makkelijker of mij een ander mens, maar het gaf me wel een sterkere geloof in mezelf. Ik zou zeggen dat het iets aan mij toevoegde, eerder dan dat het me veranderde.”
Tijdens de Tour zagen we veel Mauritiaanse vlaggen. Moet dat een speciaal gevoel hebben gegeven?
“Elke vlag die ik zag, raakte me enorm. Het is moeilijk uit te leggen wat het betekent wanneer je aan het afzien bent op de fiets en je ineens de kleuren van je eiland in het publiek ziet wapperen. Elke keer opnieuw kippenvel. Mauritius is altijd bij me – op mijn trui, in mijn hart – en die steun zien maakte me niet alleen trots, maar ook ontzettend emotioneel.”
We merkten een speciale armband op na de tweede etappe. Wat is het verhaal daarachter?
“Die armband is niet zomaar een armband. Na de tweede etappe, toen ik voor het eerst in het geel stond, wachtten een klein meisje en haar ouders uit Mauritius me op na de persconferentie, toen er verder niemand meer was. Ze kwam naar me toe met een armbandje dat ze zelf had gemaakt, in de kleuren van Mauritius, en gaf het me met de grootste glimlach. De glans in haar ogen toen ze naar me opkeek, zal ik nooit vergeten. Het raakte me diep omdat het me herinnerde waarom ik mezelf blijf pushen om dit te bereiken: voor meisjes zoals zij, voor de volgende generatie. Of het nu één meisje is of tien, als ik er maar één kan inspireren om te dromen, dan is het dat allemaal waard. Dat armbandje werd mijn symbool voor hen, en voor de toekomst. Ik vertelde haar dat ik het voor de rest van de Tour zou dragen – en dat heb ik ook gedaan.”
Wat zijn je doelen voor de rest van het seizoen?
“Natuurlijk is het grote doel voor mij het Wereldkampioenschap in Rwanda. Dat zit al lange tijd in mijn hoofd en ik wil er alles voor geven. Maar los van de resultaten is mijn doel ook om weer balans te vinden, om in vrede te zijn met mezelf, zowel de mooie als de moeilijke momenten te dragen, en dat te gebruiken om sterker te worden. Wanneer mijn hart en hoofd op de juiste plaats zijn, weet ik dat mijn benen zullen volgen.”
Het is een sterke periode voor het Afrikaanse wielrennen. Hoe gezegend voel jij je om dit mee te maken?
“Zeer gezegend. Het is ongelooflijk om te zien hoe het Afrikaanse wielrennen groeit en om daar een klein deel van uit te maken, maakt me trots. Het laat de wereld zien dat geen droom te groot is, geen eiland te klein, geen achtergrond te ver. Het voelt alsof we een pad aan het bouwen zijn voor de volgende generatie, en dat geeft me enorm veel motivatie.”
Welke boodschap heb je voor jonge Afrikaanse wielrenners?
“Stop nooit met dromen. De weg zal zwaar zijn en soms eenzaam, maar geloof me, het is mogelijk. Ik was ooit gewoon een meisje op een fiets in Mauritius met niets anders dan een droom. Vandaag heb ik een rit gewonnen in de Giro, in Luik-Bastenaken-Luik, in de Ronde van Groot-Brittannië, een rit in de Tour de France Femmes, en ik heb vier keer de gele trui gedragen. En toch blijf ik dromen. Als ik het kan, dan kan jij het ook.”